Vural Uzundağ – Spleen Fanzin Sayı 2

Tünel

işte yürüdüğüm bozkırda gövdemden bahsediyorum, biraz
derinliğe doğru kaybolan aydınlık, asfaltı yoran bir kalabalık
sonrası hiç çizilmemiş bir haritaya bakarak yürümekse, sen
orada gizli bir köşede saklanansan, ben çıkıyorum dışarı, elma
yıllardır içimde patlamayı bekleyen bir embriyo, yasak
duvarların üzerinden telaşla atlamayı bekleyen bir çocuk, ben
aşağıda, ışıksız, gölgesiz, derisi atmış bir yılandan oyulmuş yüzümle
bekliyordum.
sandım ki kasırganın ardından gelen ufkun rengi sarıdır ve
gergin bir yaydan geriye doğru fırlayan yüzüm çarpışıyor gövdemle
ayak tabanlarım patlamış, bulutlar toplanıyor ne kadar istemesem
tünele doğru herşey karmakarışık, hâlâ içimde yorgun bir Eyyûb.
bir ucunda kan var bu gecenin bir ucunda tavandan sarkan örümcek
seviyordum.
nereye döndüysem, baktım uğultulu bir ayrılık düğümü, gemicilerin
bakışlarında buldum sarnıcın dingin gölgesini. karaya çıkan her yolcu gibi
ayak tabanlarım çıplak, gemi; uğruna perdah çektiğim atların yüzü
dizginsiz ilerleyen gecede saçlarım, herşey değişti yurdum sandığım vahada
durdum. nasıl uykunun düşte ördüğü bir sanrıya sarıldım
korkuyordum.

Reklamlar

About spleenfanzin

Kişi sıkıldıkça kendini düzer! Spleen Fanzin yayımlandı! Tüm gönderileri spleenfanzin ile görüntüle

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: